Eddie Devil Boy Logo

Eddie Devil Boy in the Press

 

 

rise

EddieTurner Home
Eddie's Biography
Eddie's Music
Eddie peforming live
Eddie's Press
Photos of Eddie Devil Boy
Contact Eddie Devil Boy
Eddie's band
Eddie's favorite links

Een niet alledaagse bluesact, en ik vrees dat sommige bluespuristen er hun neus voor zullen ophalen, is toch wel deze uit Denver, Co afkomstige Eddie Turner.
Reeds op zijn twaalfste neemt hij een gitaar ter hand, begint het instrument zodanig te betokkelen dat het niet lang duurt vooraleer hij zijn eerste volledige melodie tevoorschijn haalt. Dit begon allemaal in Chicago (maar geboren op Cuba) en begin jaren zeventig verkaste Eddie naar Denver, CO om daar te studeren maar ook omdat zijn ouders hem daarvoor de nodige vette cheques bleven sturen. In Denver speelt hij bij de Immortal Nightflames, een mengeling van punk en R&B, maar liet zijn gitaar ook klinken bij Tracy Nelson en Mother Earth. Wie Tommy Bolin kent, weet ook dat Tommy bij de leden van Deep Purple mag gerekend worden. Zephyr, de bluesband rond Bolin en wijlen Candy Givens, was Eddie’s volgende band nadat Bolin het daar voor bekeken hield. Ook aan dat liedje komt snel een einde omdat Candy’s plotse dood finaal een streep door Zephyr trok. En natuurlijk kennen we hem ook nog van zijn passage bij Otis Taylor.
Sinds Eddy solo ging heeft hij drie prachtige langspelers gemaakt, nl. ‘Rise’ (2005), ‘The Turner Diaries’ (2006) en nu dan zijn ‘Miracles & Demons’ (2010). Eddie’s muziek is geen twaalfmaten blues en tijdens het concert bekroop me een gevoel dat ik terug in de eindjaren zestig was beland. Blues vermengd met voodoo funk en psychedelische klanken, zo mag je gerust Eddie’s werk betitelen.

Het trio startte stipt rond 16:30 met aan de drums Robert Walker en Andy Irvine die vijfsnarenbas goed liet doorklinken. Meteen werden we vergast op nummers als o.a. ‘Mr. Blues’, ‘I Smell Smoke’, en ‘So Many Roads’, songs waarbij de waw-wawpedaal en de bottleneck nooit ver weg waren. Prachtige maar lange gitaarsolo’s vonden hun weg naar het ditmaal maar schaars opgekomen publiek. Wat was hier de oorzaak van: de naam Turner of zat er nog wat Krokusverlof bij? Enfin, ondanks deze lage opkomst zag Eddie er geen punt in om zich toch voor 100% te geven. Zeker ook bassist Irvine wist het publiek op zijn hand te krijgen.
Al even sterk kwamen nummers als ‘I’m A Man, I’m A Man’, ‘Pain & Point’ (van deze titel ben ik niet 100% zeker dat hij zo noemt) op het publiek over. De bassist en drummer kregen ook hun deel. Met ‘Talk To Your Daughter’ nam Eddie de kans om nogmaals zijn meesterschap op de gitaar, en met de nodige psychedelische inslag, te demonstreren aan het publiek. Een uitstapje tussen het aandachtige publiek kon dan ook niet uitblijven. Een een concert van Eddie Turner is steeds gespeend met klanken van Jimi Hendrix. Met een knappe versie van ‘The Wind Cries Mary’ kwam er voor mij een einde aan dit leuke concert. Andere verplichtingen elders weerhielden mij die avond om tot het einde te blijven.
Ik had ook even de gelegenheid om met Eddie een kleine babbel te doen en vreemd genoeg deelde de man mijn andere hobby: het bekijken van zwart-wit films uit de jaren veertig/vijftig, zeg maar de ‘Film Noire’.
Een concert van Eddie Turner bijwonen mag je niet doen vanuit een bluesperspectief. Wat Eddie tentoonspreid is geen zuivere blues maar wel echt muziek die je best als vernieuwend mag noemen. De échte bluesfanaat zal afhaken maar daartegenover staat dan weer een geheel nieuwe doelgroep: zij die wat meer willen dan de normale twelve bar bues. En het was net dat wat we vandaag geserveerd kregen…

Met dank aan Goorblues

 


 

Check out Eddie on ReverbNation, Facebook, and Youtube


© Copyright 2005-2017, Eddie Turner. All Rights Reserved.

Website Design by Possibility Promotion